Enkele weken geleden zagen we in onze praktijk ‘Rico’, een Mechelse Herder puppy van 3 maanden uit. Hij kwam naar ons vanuit het Nederlandse Heerlen. Eerder bij toeval was de plaatselijke dierenarts uitgekomen bij een aangeboren afwijking. Bij het nemen van een röntgenfoto van buik en borst kwam men uit op een probleem dat niet vaak voorkomt in de diergeneeskunde, nl.:
een hernia diafragmatica peritoneo-pericardialis
Dit is de juiste medische term. Het wil eigenlijk zeggen dat bij Rico het middenrif zich niet goed heeft gesloten in de embryonale fase (m.a.w. toen hij nog in de baarmoeder zat). Daardoor ontstond er een open verbinding tussen de buikholte (peritoneum) en het hartzakje (pericard). Het gevolg hiervan was dat bij Rico de darmen in het hartzakje zaten.
Dit kan je dan ook heel duidelijk zien op de röntgenfoto. Het hart is de ronde structuur in het midden van de foto; je ziet de met-gas-gevulde darmen t.h.v. de hartschaduw. Bij het luisteren met de stethoscoop naar de hartregio kon je ook darmgeluiden horen.
Op dat moment had Rico eigenlijk nog geen last van het probleem, maar dit zou met het verlopen van de tijd ongetwijfeld het geval zijn. Wat betreft de behandeling : logischerwijze is het de bedoeling om de darmen uit het zakje te halen en het gat in het middenrif te dichten.
Hieronder kan u de operatie volgen. Je ziet mooi hoe de darmen in de richting van het hart lopen.
Voorzichtig werden ze eruit gehaald. Het bleek een grote hoeveelheid darmen te zijn. Het gevaarlijke bij deze ingreep, is dat je zo dicht bij het hart werkt.
Doorheen het gat in het middenrif zagen we het hart voortdurend kloppen.
De longen blijven in principe onaangeroerd, omdat je eigenlijk niet in de borstholte zelf werkt, maar in het hartzakje. Dat zie je ook aan de cijfers op de pulsoximeter hieronder. Een pulsoximeter is een toestel dat de hartslag (onderste cijfer) en het zuurstofpercentage (bovenste cijfer) meet. Vooral het laatste is belangrijk. Gedurende de hele ingreep bleef dit cijfer 99%, dus bijna de perfecte 100%.
Vervolgens werd het gat in het middenrif d.m.v. hechtingen gesloten. Tenslotte werd ook de buikwand dichtgehecht.
’s Anderendaags reeds kon Rico naar huis. Een controlefoto op dat moment leerde ons dat het hartzakje nu vol met lucht zat. Dit is ook logisch na de ingreep. Deze lucht zou het lichaam zelf oplossen in de loop van de volgende weken.
Na 2 weken werden de hechtingen verwijderd en ook de controlefoto zag er goed uit. Een bijzonder zeldzaam en interessant geval met een goede afloop.